Melodia utraconych wspomnień – Lisa Jewell

Lisa Jewell jest znaną i bardzo popularną powieściopisarką. Tytuł jednej z jej książek pałętał mi się przez lata po głowie (w Polsce wydano ich pięć), choć żadnej do tej pory nie czytałam. A tu ostatnio przez przypadek wypożyczyłam właśnie jedną z nich pt. Prawdziwa historia Melody Browne. Okładka mi się spodobała – cała ja, no i opis też oczywiście zachęcił  do czytania …
Gdy Melody była jeszcze mała (miała dziewięć lat) spłonął jej dom, a wraz z nim wszystko – dosłownie i w przenośni. Dziewczynka straciła pamięć i nie pamiętała niczego z przed tej katastrofy. Ogień strawił doszczętnie „skarby” dzieciństwa i wszelkie wspomnienia. Mając już ponad trzydziestkę, mieszka w Londynie wraz z nastoletnim synem. Nie utrzymuje od dobrych osiemnastu lat żadnego kontaktu z rodzicami (nie znają nawet wnuka), odkąd opuściła dom jako piętnastolatka. Melody żyje w zasadzie z dnia na dzień i stara się być szczęśliwa na tyle, na ile potrafi – będąc samotną matką. Pewnego dnia w trakcie seansu hipnotyzerskiego kobieta traci przytomność – a kiedy dochodzi do siebie, zaczyna powoli i fragmentarycznie odzyskiwać pamięć. Początkowo nic to dla niej nie znaczy, jednak stopniowo „odzyskuje siebie” z przed pożaru i …. zupełnie się zmienia pod wpływem tych wspomnień. Odnajduje znajome miejsca i ludzi, którzy ją pamiętają oraz zaczyna  się bardzo poważnie zastanawiać, czy kiedykolwiek uda jej się poznać prawdę o sobie samej…

Wbrew poważnej tematyce jest jakaś lekkość w tej książce, świetny język i poczucie humoru, jakaś niewinność (coś w tym stylu) ale bynajmniej nie naiwność. Osobiście bardzo lubię takie książki i taki styl pisarstwa jak u Jewell. Co ja się będę rozwodzić nad tym (dziś nie mam na to czasu), czytajcie a nie pożałujecie. Jest to nowość, bo z października tego roku.
Zapraszam do lektury.