Ta proza mi pasuje – „Cieszę się twoim szczęściem” , L. Rosenfeld

Pod podszewką wydawałoby się zwykłego czytadła o jakże przewrotnym (w stosunku do treści) tytule, kryje się coś więcej – jakiś głębszy przekaz, choć niezbyt mocno ukryty i łatwy do odczytania, bo w końcu o to chodzi, żeby wiedzieć o co …. prawda?

Książkę skończyłam czytać dwa dni temu; w kolejce czekała ponad pół roku, no cóż … Ale do rzeczy, a raczej do książki. Która z nas nie ma najlepszej przyjaciółki, albo nawet kilku? Takich – prawdziwych na dobre i na złe, które zapłaczą z nami, upiją się z żalu z nami, pośmieją, czy będą cieszyć z naszych sukcesów etc. Właściwie każdy ma kogoś takiego. Jest to już znacznie trudniejsze, gdy trzeba być np. „tłem” dla czyichś poczynań.

Taki schemat mamy w książce Cieszę się twoim szczęściem Lucindy Rosenfeld . Jej bohaterka Wendy redaktorka – bojowniczka o wyższe ideały, szczęśliwa mężatka; od kilkunastu lat jest zaprzyjaźniona z Daphne. W. pociesza D. w trudnych chwilach, jest na każde tamtej skinienie, gdy przyjaciółka potrzebuje pomocy – pomaga i martwi się o nią i pragnie dla niej wszystkiego, co najlepsze. Jednak kiedy życie Daphne zaczyna się zmieniać – (bajeczny mężczyzna, ślub i dziecko), Wendy wcale się nie cieszy – tym bardziej, że sama bezskutecznie stara się z mężem o potomka. Dodatkowych frustracji dostarcza jej postawa męża z jego swobodnym podejściem do realiów materialnych (rzucił pracę by napisać scenariusz filmowy) i na dodatek dostają wymówienie z mieszkania.  W. zaczyna  się niebezpiecznie nakręcać a „czerwona mgła zasnuwa jej oczy” – czerwona mgła zazdrości oczywiście. Zastanawia się całkiem na poważnie jak „podstawić nogę” najlepszej przyjaciółce? Co poniekąd jej się udaje lecz nieoczekiwanie trzeba zawiesić broń i znów wyciągnąć rękę, by pomóc swojej najlepszej (byłej) przyjaciółce.

Z recenzji na okładce:

„Cieszę się twoim szczęściem to błyskotliwie opowiedziana historia o tych niekoniecznie najpiękniejszych aspektach kobiecej przyjaźni”

Całość czyta się szybko (na wolny weekend jak znalazł) a mnie osobiście bardzo przypomina książkę, tak poczytnej u nas E. Giffin Coś pożyczonego. Postawiłabym je więc obok siebie na półce – bez rozstrzygania, która z nich jest lepsza.