Martyna Bunda od 18 roku życia jest reporterką prasową, co z perspektywy czasu okazało się dla niej najważniejszą szkołą. Od 2012 r. jest kierowniczką działu krajowego w tygodniku „Polityka”. Jak się okazało praca redaktorska przyniosła otworzyła przestrzeń pisarską i zaowocowała debiutem literackim pt. Nieczułość. Prywatnie (wychowana na Kaszubach) matka dwóch córek.
okładkowo
Powieść o wielkiej historii i kobietach, które jako jedyne są w stanie się jej przeciwstawić.
Dziewcza Góra, niewielka wieś na Kaszubach. To właśnie tu, w domu wybudowanym za pieniądze z ubezpieczenia po zmarłym tragicznie mężu, Rozela wychowuje trzy córki. Najstarsza Gerta przypomina matkę, jest rzetelna i aż do przesady odpowiedzialna, średnia Truda, odwrotnie, umie korzystać z życia i łatwo daje się ponieść porywom serca, z kolei najmłodsza Ilda sporo myśli o śmierci i uwielbia prowokować wszystkich wokół.
W rozpisanej na wiele lat i głosów opowieści poznajemy losy kobiet – najpierw tragiczne wydarzenia wojenne, a potem czasy, gdy nastała nowa władza. Bohaterki, aby przetrwać, muszą nauczyć się nie okazywać uczuć. Nieczułość staje się ich tarczą przed przeciwnościami losu i złymi językami. Tam, gdzie inni by się załamali, Rozela i jej córki prą do przodu. Mimo pozornej nieczułości wszystkie są ze sobą bardzo związane, a rodzinny dom w Dziewczej Górze przyciąga je jak magnes. Nieważne, jak daleko wypuszczają się w świat, zawsze tu wracają po „nieczule czułe” wsparcie, miłość i bliskość.
(…) to powieść o Polkach, a także o skomplikowanych ostatnich kilkudziesięciu latach polskiej historii. Bunda porusza ważne tematy i dotyka wciąż niezabliźnionych ran, robi to jednak nie po to, aby prowokować, ale by oddać hołd kobiecej solidarności, naszym matkom, babkom i ich wielkiej sile.
(…) to piękna, dojrzała i wzruszająca kobieca saga. To również opowieść o wojnie i jej ofiarach, o miłości, przyjaźni, zdradzie i lojalności.
Jakiś czas temu byłam na spotkaniu z autorką, która stworzyła tę mądrą książkę, traktującą przede wszystkim o kobietach uwikłanych w historię (zazwyczaj wbrew własnej woli).
Podczas rozmów Martyna Bunda powiedziała słuchaczom, że Nieczułość „pisała się” aż cztery lata! Nie dziwi to wcale, bo jej efekt końcowy bardzo dojrzały i bardzo zachwyca. Do tego okraszona świetnym poczuciem humoru.
Podczas lektury podążamy wraz z bohaterkami przez II Wojnę Światową oraz późniejsze lata komunizmu i momentami nie wiadomo który czas był gorszy, mroczniejszy, jakie lata wymagały większego hartu ducha i siły woli w działaniu na wielu życiowych polach…
Niesamowity jest kobiecy klimat utworu, pełen wzajemnych więzi, odwadze, empatii, gdzie postacie kobiece są tak bardzo oryginalne.
