Bea Uusma – to szwedzka pisarka, ilustratorka oraz lekarz. Urodziła się
i wychowała w Lidingö. Napisała oraz zilustrowała książkę dla dzieci o amerykańskim astronaucie Michaelu Collinsie. A Wyprawa balonowa Andréego z 1897 roku do tego stopnia ją zafascynowała, że postanowiła się dowiedzieć, co stało się tak naprawdę wydarzyło. Badania doprowadziły do powstania książki Ekspedycja, za którą w 2013 roku została wyróżniona prestiżową nagrodą Augustpriset. Dziś pracuje jako lekarz w Sztokholmie.
okładkowo
To fascynująca historia pasji graniczącej z obsesją. Z jednej strony poznajemy dzieje jednej z najśmielszych i najbardziej tajemniczych wypraw na biegun północny. Losy Salomona Andréego i jego dwóch towarzyszy prawdopodobnie nigdy nie zostaną do końca wyjaśnione, ale Ekspedycja dociera do prawdy tak blisko, jak tylko się da. Ale jest tu i druga strona – zaangażowanie autorki w rozwikłanie tajemnicy jest niemal równie fascynujące, co sama zagadka.
Jest 11 lipca 1897 roku. Trzej członkowie wyprawy polarnej ze Sztokholmu: Salomon August Andrée, Knut Frænkel i najmłodszy – dwudziestoczteroletni, Nils Strindberg, odlatują wypełnionym wodorem balonem o nazwie „Orzeł” w stronę bieguna północnego. (…) Trzech mężczyzn o minimalnej wiedzy na temat Arktyki znalazło się w środku koszmaru. Nie przebyli nawet jednej trzeciej odległości do bieguna, nie udało im się nawet dotrzeć najdalej na północ – oni wylądowali na 82° 56’, przed nimi norwescy polarnicy dotarli już dalej. Członkowie wyprawy byli tego świadomi. Wobec innych wypraw, które kończyły się sukcesem, ta w ogóle nie powinna była się odbyć. (…) Żaden z członków wyprawy nie wiedział, jak utrzymać się przy życiu w warunkach arktycznych.
O wyprawach na biegun (różnych) często słyszałam, czytałam, nie tylko biografie odkrywców, ale i fikcyjne książki. Jednak „story” przedstawiona w Ekspedycji bije wszystkie na głowę także z powodu emocjonalnego zaangażowania w sprawę samej autorki, to nie jest sucha, chłodna relacja. Tutaj aż buzuje od przeróżnych uczuć, czy emocji. Książce niepokojąca i fascynująca.
Książkę wzbogacono o liczne dokumenty, notatki, cytaty i zdjęcia a narracja i opisy techniczne umiejętnie się zazębiają. Autorka podkreśla ludzki wymiar tej wyprawy, i to do czytelnika przemawia.
Ekspedycja to studium szaleństwa ale i wnikliwa próba analizy pobudek, które kierowały jej uczestnikami… no i najważniejsze – próba rozwiązania przyczyn ich śmierci, gdzieś na zimnym „końcu świata”. Czy to się udało Usmie? Przekonajcie się sami.
