Barbara Rybałtowska to pisarka, aktorka, piosenkarka, malarka, autorka tekstów piosenek. Działa w zarządzie ZASP-u, jest członkiem ZAIKS-u. W latach 70-tych opublikowała wiele wywiadów z gwiazdami. Prowadziła też program „Mikrofon i Pióro” w którym przeprowadzała wywiady z największymi gwiazdami polskiej sceny. Jako pierwszą czytałam kiedyś jej Magię przeznaczenia, a niedawno dwa pierwsze tomy sagi: Bez pożegnania i Szkołę pod baobabem.
Bez pożegnania
okładkowo
Część I sagi napisanej ujmującym, ciepłym językiem opowiadającej historię matki i córki wobec burzliwych dziejów Polski XX w. Uwikłane w historię tworzą wbrew okrucieństwom losu ciepłą i kochającą rodzinę. Pomimo tragicznych zdarzeń, które są ich udziałem patrzą na świat z radością życia, ciepłą życzliwością i humorem. Od pierwszych stron książki wciągają nas w swój świat.
Pisarka bez wątpienia, dzięki własnym przeżyciom sprawiła, że ta fikcyjna saga jest niezwykle autentyczna w odbiorze, do tego napisana pięknym językiem. A pisać o tym co boli w sposób pełen artyzmu jest najwyższą sztuką.
Bez pożegnania to książka niezwykle osobista, pełna piękna i bólu, zwątpienia i cierpienia, ale też matczynej – rodzicielskiej miłości, która scala wszystko i wygładza jak tylko może chropowatości podłego losu, który przypadł bohaterkom w udziale. Wiadomo też, że fortuna kołem się toczy a na końcu tej części już rysuje się nowy nieznany ląd…
Szkoła pod baobabem
okładkowo
Część II sagi napisanej ujmującym, ciepłym językiem opowiadającej historię matki i córki wobec burzliwych dziejów Polski XX w. Uwikłane w historię tworzą wbrew okrucieństwom losu ciepłą i kochającą rodzinę. Pomimo tragicznych zdarzeń, które są ich udziałem patrzą na świat z radością życia, ciepłą życzliwością i humorem. Bohaterki przedostają się wraz z Armią Andersa do Afryki. Książka pisana z perspektywy córki Kasi, w fantastyczny sposób opowiada o codziennym życiu Polaków w Ugandzie, fascynującej Afryce i tęsknocie za ojczyzną. Napisana została jako pierwsza cześć sagi, gdyż część syberyjska mogła ukazać się dopiero po 1989r.
W tej części narratorką opowieści jest kilkuletnia dziewczynka, bardzo ciekawska i bezpośrednia, taka której „wszędzie pełno”. W Afryce (Kenia) gdzie dzieje się akcja nie jest to tak do końca bezpieczne. Ponowne spotkanie z pięknym językiem Barbary Rybałtowskiej to prawdziwa czytelnicza uczta. Do tego wichry historii pchają bohaterki coraz bliżej do Polski, a co z tego wyniknie… tego za pewno dowiem się w kolejnym tomie, po który na pewno sięgnę.
