Ilaria Tuti jako dziecko marzyła, by zostać fotografem, później skończyła ekonomię. Jest zakochana w morzu, choć mieszka w górach. Jej miłością zawsze było malarstwo, a w wolnym czasie pracowała jako ilustratorka w wydawnictwie. Na naszym rynku pojawiły się już dwie cześci cyklu o komisarz Teresie Battaglii pt „Kwiaty nad piekłem” i „Śpiąca nimfa” a ostatnio powieść powstała na kanwie prawdziwych wydarzeń z I wojny światowej pt. „Skalny kwiat”.
okładkowo
Prawdziwa, choć zapomniana historia. Sugestywna opowieść o bohaterkach, którym wojna odebrała wszystko, pozostawiając strach. Ale ich nie złamała. Od huku pocisków drżą położone wśród gór wioski. To tam mieszkają one – niezłomne kobiety, do których o pomoc zwraca się dowództwo włoskich wojsk. Część z nich to jeszcze dzieci, część już staruszki, wszystkie jednak co rano w wojskowych magazynach pakują do koszy prowiant, leki i amunicję i ruszają ścieżkami ku górskim szczytom, które pokonać umieją tylko one. (…) mimo niebezpieczeństw czających się na każdym kroku, mimo białych diabłów – strzelców wyborowych armii wroga… wspinają się godzinami, by wesprzeć walczących żołnierzy. To Tragarki, które w piekle alpejskiego frontu dźwigają nie tylko życie.
Po dwóch niezwykłych kryminałach, Ilaria Tuti uraczyła nas powieścią obyczajową napisaną w oparciu o prawdziwe wydarzenia. Jest to niesamowita historia o poświęceniu, odwadze, patriotyzmie i uporze . Bohaterki jej to kobiety – alpejskie góralki – zostawione same sobie, na czas wojny, pozbawione męskich ramion i wsparcia, muszące te wsparcie jeszcze dodatkowo nieść tym walczącym. Nieść je materialnie i duchowo, jakże często z narażeniem własnego życia. Opowieść mówi wiele o społeczności tamtego czasu i miejsca, o tym jak mimo wszystko zachowano empatię i człowieczeństwo, pomagając innym, czasami nawet wrogowi.
Na temat I wojny do tej pory niewiele czytałam w sumie, a ta historia chwyciła za serce i bardzo mocno je ścisnęła i pozostała ze mną na długo. Każda i każdy z nas powinien po nią sięgnąć.
