Wioletta Gocoł ukończyła Akademię Pedagogiczną w Krakowie. Jest żoną oraz mamą trójki dzieci. Uwielbia kawę i podróże, a szczególnie bliskie są jej Włochy. W każdej wolnej chwili czyta książki – zwłaszcza te o miłości ze szczęśliwym zakończeniem, co zaowocowało książka jej autorstwa pt. Szczęście.
okładkowo
Szczęście pachnie lasem, mokrą trawą i chlebem pieczonym o poranku. Wiktoria wie, że przemoc domowa jest jak stygmat, który na zawsze chciałoby się ukryć przed światem. Bita i poniżana przez swojego męża, w końcu decyduje się na radykalny krok i ucieka przed swoim oprawcą. W górskiej miejscowości Szczęśliwce, gdzie mieszka jej babcia, powoli odzyskuje spokój i wewnętrzną równowagę. Wkrótce poznaje leśniczego Krzysztofa, który, tak jak ona, próbuje na nowo poukładać sobie życie po bolesnym rozstaniu. I kiedy okazuje się, że tych dwojga zaczyna łączyć coś znacznie więcej niż tylko zamiłowanie do przyrody i długich spacerów po lesie, budzą się duchy przeszłości, o których woleliby na zawsze zapomnieć…
Idzie wiosna, to i apetyt na „szczęście” wzmaga się chyba u wszystkich, więc książka pod tym samym tytułem jak znalazł.
Powieść Wioletty Gocoł podejmuje trudną tematykę przemocy w rodzinie i samotnego macierzyństwa, ale mówi również o odwadze dokonywania zmian, o wyborach i poszukiwaniu szczęścia – własnego miejsca na ziemi. Przekonamy się też podczas lektury jakże łatwo (błędnie) oceniać innych po pozorach i jak wielu z nas przez lata chowa w sercu tajemnice, czy gorzkie urazy, od których bardzo ciężko się uwolnić. Całość napisana plastycznym językiem, z wielce soczystymi (momentami) dialogami.
Książka okraszona, choć może raczej „osłodzona” wieloma przepisami na słodkości, które bohaterki przygotowywały, aby umilić sobie trudne życiowe momenty.
Trochę zabrakło mi położenia nacisku (większej uwagi) na jeden wątek, co nie przeszkadza w przyjemnym spędzeniu czasu z ta lekturą. Polecam, bo „Szczęścia” nigdy za wiele.
