Jubileusz 700-lecia Lublina (miasta do którego mam sentyment i w którym nie byłam dwie dekady) to świetna okazja do zaprezentowania tego miasta książką Legendy Lublina – Elżbieta Mamcarz, ilustr. Jolanta Michalak, która łączący ze sobą elementy artystyczne, edukacyjne oraz literackie. Legendy zostały napisane wierszem. A wykonane do nich ilustracje dopełniają opowieści o dziejach Koziego Grodu. Wszystko zostało oparte na ludowych bajaniach, mitach ale i faktach przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
Elżbieta Mamcarz to lublinianka, poetka, malarka i piosenkarka. Ukończyła studia rolnicze. Zajmuje się pisaniem poezji i książek dla dzieci. Jest wokalistką i recytatorką, tworzy programy artystyczne dla różnych grup wiekowych. Pisze teksty piosenek, nagrywa płyty i teledyski.
Jolanta Michalak również lublinianka (tu mieszka i tworzy). Ukończyła studia artystyczne Jest laureatką wielu konkursów plastycznych i rysunkowych. Od 2012 – członek grupy artystycznej „Młodzi Sztuką”. Jeden z obrazów artystki znajduje się w zbiorach Galerii Narodowej w Erewaniu.
Legendy uwielbiam od zawsze, od dziecka, a te lubelskie były jednymi z pierwszych jakie poznała, no przynajmniej jedna „O czarciej łapie”, usłyszana podczas szkolnej wycieczki do tego miasta i oglądaniu odcisku ww. łapy na zamku lubelskim.
Jednak są tu jeszcze i inne pięknie opowiedziane historie – tajemnicze jak „Panny Czechowskie”, wzruszające jak „Nieszczęsna Rusałka” czy straszne „O lubelskim żmiju”. Ale nie brak też historii o ludzkiej głupocie czy pazerności okraszonych z lekka czarnym humorem, jak „O Jadwidze i wielkim pożarze”.
Do książki dołączona została płyta CD z recytacją legend w wykonaniu autorki z muzyką Piotra Mamcarza, całość wydana pięknie w twardej oprawie.
A co lepsze szczupak lub lin, tego dowiecie się także z tej książki 🙂
